अहो सरकार, शेतकऱ्याच्या घामाची किंमत कधी देणार?
गावाकडचा शेतकरी आजही राबतोय, पण त्याच्या नशिबात सुखाचा घास अजून आला नाही. सगळे म्हणतात, “शेतकरी जगाचा पोशिंदा.” पण पोशिंद्याच्या घरातच चूल विझायची वेळ येते, याचं कुणाला काही वाटतं का?
पहाट फुटायच्या आधी शेतकरी उठतो. उन्हातान्हात, पावसात, थंडीत राबराब राबतो. कर्ज काढून बियाणं घेतो, खत घेतो, औषधं घेतो. जीवाचं रान करून पीक उभं करतो. पण पीक हातात यायच्या आधी कधी दुष्काळ, कधी गारपीट, कधी अवकाळी पाऊस, तर कधी रोगराई येऊन वर्षभराचा घाम एका क्षणात वाहून नेते.
बरं, एवढं सगळं सहन करून माल बाजारात नेला, तर तिथंही शेतकऱ्याची थट्टाच होते. मालाला भाव नाही. व्यापारी आपला फायदा बघतात, पण शेतकऱ्याच्या कष्टाची किंमत कुणी विचारत नाही. ज्याच्या घामावर देश जगतो, तोच दोन वेळच्या भाकरीसाठी झगडतो.
अहो सरकार, कागदावरच्या योजना दाखवून शेतकऱ्याचं पोट भरत नाही. घोषणा करून शेतकऱ्याचं कर्ज फिटत नाही. पंचनामे, फाईली आणि आश्वासनं यानं संसार चालत नसतो. शेतमालाला योग्य भाव द्या, नुकसान झालं तर वेळेवर मदत द्या, आणि शेतकऱ्याला सरकारी दारात हेलपाटे मारायला लावू नका.
जनतेलाही एक सांगायचं आहे—ताटातला प्रत्येक घास हा शेतकऱ्याच्या घामानं पिकलेला असतो. त्या घामाची किंमत ओळखा. शेतकरी फक्त अन्न पिकवत नाही, तर देशाचं भविष्य पिकवतो.
आता तरी शेतकऱ्याला दयेची नाही, न्यायाची गरज आहे. त्याच्या घामाला भाव द्या, कष्टाला मान द्या. नाहीतर एक दिवस शेतात पिकं नाहीत, आणि ताटात भाकर नाही, अशी वेळ यायला फार उशीर लागणार नाही.
शेतकरी जगला तरच देश जगेल. हे सरकारनं आणि समाजानं कायम लक्षात ठेवावं.
