त्या गप्पा आज आठवणी बनल्या…!
सुनेत्रा वहिनींसोबतचा नाना पाटेकरांचा हा क्षण पाहून अजितदादांच्या मैत्रीच्या आठवणींना उजाळा
बारामती : संतोष शिंदे
काही छायाचित्रे केवळ क्षण टिपत नाहीत, तर त्यांच्यामागे दडलेल्या नात्यांच्या, आठवणींच्या आणि भावनांच्या असंख्य कहाण्या सांगून जातात. सुनेत्रा वहिनी पवार आणि ज्येष्ठ अभिनेते नाना पाटेकर यांचे हे छायाचित्र आज अशाच एका हळव्या आठवणीला उजाळा देत आहे. निवांत गप्पांमध्ये रमलेले दोघे आणि त्या गप्पांमध्ये दडलेल्या अजितदादा पवार यांच्या आठवणी… आज नानांच्या निधनाच्या दुःखद वार्तेने हा क्षण अधिकच भावूक झाला आहे.
अजितदादा पवार आणि नाना पाटेकर यांची मैत्री केवळ परिचयापुरती नव्हती, तर अनेक वर्षांची जिव्हाळ्याची होती. राजकारण आणि अभिनय अशी दोन वेगळी क्षेत्रे असली, तरी माणूस आणि समाज यांच्यासाठी काहीतरी करण्याची धडपड हा दोघांच्या व्यक्तिमत्त्वातील समान धागा होता. अजितदादांच्या कामाची आणि त्यांच्या स्वभावाची नानांना जवळून ओळख होती.
अजितदादा हयात असताना नाना पाटेकर यांचे त्यांच्या कुटुंबाशीही जिव्हाळ्याचे संबंध होते. त्यामुळे सुनेत्रा वहिनींसोबतच्या या गप्पांमध्येही अनेक जुन्या आठवणींचा धागा असावा, असे हे छायाचित्र पाहताना जाणवते. एकीकडे नानांचा मिश्कील संवाद, तर दुसरीकडे सुनेत्रा वहिनींच्या चेहऱ्यावरचे शांत हास्य—आज मात्र याच क्षणाकडे पाहताना मन नकळत भरून येते.
अजितदादा गेले… आणि आता नानाही गेले!
काही नाती काळाच्या पुढे जातात. माणसं निघून जातात; पण त्यांच्या आठवणी मात्र मनात कायम घर करून राहतात. अजितदादा आणि नाना पाटेकर यांच्या मैत्रीची आठवणही अशीच आहे. एका जिवलग मित्राच्या जाण्यानंतर त्याच्या आठवणी जपणारा दुसरा मित्रही आज काळाच्या पडद्याआड गेला आहे.
नाना पाटेकर हे केवळ पडद्यावरचे अभिनेते नव्हते; ते आपल्या स्पष्टवक्तेपणासाठी, संवेदनशीलतेसाठी आणि सामान्य माणसाच्या प्रश्नांशी असलेल्या नात्यासाठीही ओळखले जात. अजितदादांच्या राजकीय प्रवासाची दिशा वेगळी असली तरी ‘माणसासाठी काहीतरी करावे’ ही भावना दोघांच्या वाटचालीत प्रकर्षाने जाणवत होती.
आज सुनेत्रा वहिनींसोबतचा हा जुना फोटो पुन्हा समोर आला आहे. फोटो तोच आहे… चेहरे तेच आहेत… पण त्या गप्पांतील एक जिव्हाळ्याचा मित्र आता नाही.
काळ पुढे जात राहतो; आठवणी मात्र तिथेच थांबतात.
अजितदादा आणि नाना—दोन वेगळी व्यक्तिमत्त्वे, दोन वेगळ्या वाटा… पण मैत्रीचा धागा एकच. आज त्या धाग्याला आठवणींची हळवी किनार लाभली आहे.
