माजी विद्यार्थ्यांची तळमळ …! माझी शाळा- माझा अभिमान या चळवळीतून आज १५ ऑगस्ट रोजी खऱ्या अर्थाने केजमध्ये ८० वा स्वातंत्र्यदिन साजरा झाला….!!
संतोष शिंदे (बारामती)९८२२७३०१०८
शाळा पुन्हा सुरू झाली, विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांना पुन्हा पंख मिळाले;
यंदाचा स्वातंत्र्यदिन केजच्या इतिहासात एका वेगळ्याच अर्थाने स्मरणात राहणारा ठरला. माजी विद्यार्थ्यांनी उभी केलेली ‘माझी शाळा, माझा अभिमान’ ही चळवळ अखेर फळास आली आणि कार्यसिद्धी प्राप्त झाली.
शाळेच्या प्रांगणात पुन्हा विद्यार्थ्यांची उपस्थिती, त्यांच्या चेहऱ्यावरचा आनंद आणि अभिमानाने फडकणारा तिरंगा पाहताना, खऱ्या अर्थाने स्वातंत्र्याचा उत्सव साजरा झाल्याची अनुभूती प्रत्येक केजवासीयाला आली.
ज्या शाळेसाठी माजी विद्यार्थ्यांनी तळमळीने संघर्ष केला, ज्या शाळेसाठी पालकांनी आणि नागरिकांनी आवाज उठवला, त्या शाळेच्या प्रांगणात पुन्हा स्वातंत्र्यदिनाचा उत्सव साजरा होणे, यापेक्षा मोठे समाधान कोणते?
हा केवळ ध्वजारोहणाचा दिवस नव्हता; हा विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांचा विजय होता. हा पालकांच्या विश्वासाचा विजय होता. हा माजी विद्यार्थ्यांच्या जिद्दीचा विजय होता. हा ‘माझी शाळा, माझा अभिमान’ या चळवळीच्या कार्यसिद्धीचा विजय होता.
आज तिरंगा फक्त आकाशात फडकला नाही;
तो प्रत्येक माजी विद्यार्थ्याच्या मनात, प्रत्येक पालकाच्या विश्वासात आणि प्रत्येक विद्यार्थ्याच्या स्वप्नात अभिमानाने फडकला!**
अखेर चळवळीचा विजय असो..!
माझी शाळा, माझा अभिमानचा विजय असो..!
विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांचा विजय असो..!
संविधानाच्या विचारांचा विजय असो.जय हिंद!
यामध्ये काही प्रमुख लोकांचे सहकार्य विचार काम विसरू नये त्यांनी अहोरात्र घेतलेली मेहनत फळास आले त्यांचेही मनापासून धन्यवाद आभार..!
विद्यार्थ्यांची तळमळ आणि माजी विद्यार्थ्यांची हृदयातून केलेली धडपड!
या संपूर्ण चळवळीच्या केंद्रस्थानी विद्यार्थ्यांची तळमळ होती. आपली शाळा बंद पडू नये, आपल्या गावातच आपल्याला चांगले शिक्षण मिळावे, आपल्या शाळेच्या प्रांगणात पुन्हा विद्यार्थ्यांचा आवाज घुमावा, ‘जन गण मन’ची प्रार्थना पुन्हा ऐकू यावी, ही विद्यार्थ्यांच्या मनातील आर्त भावना होती. त्यांच्या या भावनेला माजी विद्यार्थ्यांनी आपल्या हृदयाशी जोडले आणि ‘माझी शाळा, माझा अभिमान’ ही चळवळ उभी केली.
ही केवळ एखाद्या शाळेसाठी केलेली मागणी नव्हती; ही आपल्या पुढच्या पिढीच्या भविष्याची लढाई होती. आपल्या शाळेने आम्हाला घडवले, संस्कार दिले, स्वप्ने पाहायला शिकवले—मग आजच्या विद्यार्थ्यांपासून ही शाळा हिरावली जाऊ नये, यासाठी माजी विद्यार्थी भावनिकपणे आणि मनापासून पुढे आले.
विद्यार्थ्यांच्या डोळ्यातील स्वप्ने, पालकांच्या मनातील अपेक्षा आणि माजी विद्यार्थ्यांच्या हृदयातील शाळेविषयीची आस्था—या तिन्हींच्या संगमातून ही चळवळ उभी राहिली.
आज शाळा पुन्हा सुरू झाली आहे. पण हा या चळवळीचा शेवट नसून एका नव्या जबाबदारीची सुरुवात आहे.
आता प्रत्येक पालकाने ठरवले पाहिजे की, आपल्या पाल्याच्या शिक्षणासाठी आपली शाळा हीच पहिली पसंती आणि आपली जबाबदारी आहे. आपल्या पाल्यांना या शाळेत प्रवेश देऊन, त्यांना गुणवत्तापूर्ण शिक्षण मिळवून देण्यासाठी शिक्षकांना सहकार्य करून आणि शाळेच्या प्रत्येक उपक्रमात सहभागी होऊन आपण या शाळेला पुन्हा एक आदर्श शाळा बनवू शकतो.
आजपासून ही केवळ जिल्हा परिषदेची शाळा राहू नये; ती प्रत्येक केजवासीयांची ‘आपली शाळा’ झाली पाहिजे.
ज्या शाळेने आपल्या अनेक पिढ्या घडवल्या, त्या शाळेची जबाबदारी आता संपूर्ण केज समाजाने स्वीकारली पाहिजे. पालकांनी शाळेकडे केवळ शिक्षण देणारी संस्था म्हणून न पाहता, आपल्या मुलांच्या भविष्याची आणि केजच्या पुढच्या पिढीची शाळा म्हणून पाहिले पाहिजे.
विद्यार्थ्यांनी मन लावून शिकावे, शिक्षकांनी आपल्या ज्ञानाने आणि संस्कारांनी विद्यार्थ्यांना घडवावे, पालकांनी शाळेच्या पाठीशी खंबीरपणे उभे राहावे आणि माजी विद्यार्थ्यांनी वेळोवेळी शाळेला आपले मार्गदर्शन व सहकार्य द्यावे—अशी चौकट उभी राहिली, तर ही शाळा केवळ पुन्हा सुरू होणार नाही, तर ती पुन्हा एकदा केजच्या शैक्षणिक अभिमानाचे केंद्र बनेल.
आज विद्यार्थ्यांच्या चेहऱ्यावर उमटलेले समाधान पाहताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते—
“ज्या विद्यार्थ्यांसाठी ही लढाई लढली, त्या विद्यार्थ्यांच्या चेहऱ्यावरील आनंदच या चळवळीच्या विजयाची खरी पावती आहे.”
म्हणूनच आता प्रत्येक केजवासीयाच्या मनात एकच भावना असली पाहिजे—
**“ही शाळा माझी आहे…
माझ्या मुलांची आहे…
माझ्या गावाची आहे…
आणि माझ्या केजच्या भविष्यासाठी आहे!”**
‘माझी शाळा, माझा अभिमान’ ही भावना केवळ घोषवाक्य न राहता प्रत्येक घराघरात पोहोचली पाहिजे.
आज शाळेचे दरवाजे विद्यार्थ्यांसाठी पुन्हा खुले झाले आहेत; आता त्या दरवाजातून ज्ञान, संस्कार, स्वप्ने आणि यशाची नवी पिढी बाहेर पडली पाहिजे.
शाळा पुन्हा सुरू झाली, विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांना पुन्हा पंख मिळाले;
आता प्रत्येक केजवासीयाने या शाळेला आपल्या हृदयात स्थान द्यावे—
कारण ही केवळ शाळा नाही, हा आपल्या पुढच्या पिढीच्या भविष्याचा पाया आहे!**
अखेर चळवळीचा विजय असो..!
संविधानाच्या विचारांचा विजय असो..!
विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांचा विजय असो..!
‘माझी शाळा, माझा अभिमान’चा विजय असो..!
— संतोष शिंदे
संपादक, भावनगरी, हल्ली मुक्काम पोस्ट (बारामती)
माजी विद्यार्थी व केजचा नागरिक
