पोरकी बारामती….
आज बारामती सकाळी उठली…
पण नेहमीसारखी नाही.
आज रस्ते होते, पण पावलं थांबलेली.
आज झाडं होती, पण वाऱ्याची कुजबुज नव्हती.
आज लोक होते, पण डोळ्यांतून शब्द वाहत होते.
आज बारामती पोरकी झाली होती.
कारण आज दादा नव्हते.
आमच्यासाठी ते फक्त नेते नव्हते.
ते आमचे कुटुंबप्रमुख होते.
घरात वडील जसे असतात, तसं दादांचं असणं आम्हाला सुरक्षित वाटायचं.
सकाळी चार वाजता कुठेतरी दिवा लागायचा,
आणि आम्हाला कळायचं —
“दादा उठले असतील.”
सहाला दौरा सुरू.
आठ वाजता काम.
वेळेचं भान इतकं अचूक,
जसं घड्याळ नव्हे — घड्याळ दादांकडून शिकायचं.
“हा टाइमिंग कोणी दिला?”
असं विचारत ते हसत.
पण आम्हाला माहीत होतं —
वेळेवर चालणं हीच त्यांची शिस्त,
आणि शिस्त हीच त्यांची ओळख.
गेल्या काही दिवसांत ते भेटले.
बोलले.
पुस्तकाचं प्रकाशन केलं.
शेवटचं भाषण दिलं.
पण कुणालाच कल्पना नव्हती…
की ते शेवटचं आहे.
आज कॅमेरा उचलावासा वाटत नाही.
आज लिहावंसं वाटत नाही.
आज बोलावंसं वाटत नाही.
आज पावलांनी चालायलाही नकार दिला आहे.
कारण दादा असताना —
चालायला दिशा होती.
आज दिशा आहे… पण आधार नाही.
दादा,
तुम्ही बारामती बदलली.
पण गाजावाजा केला नाही.
दुखावलं नाही.
दाखवलं नाही.
फक्त केलं.
राजकारण, समाजकारण, विकास, नेतृत्व —
हे सगळं एका शब्दात मांडायचं कौशल्य
फक्त तुमच्याकडे होतं.
“तो माझाच आहे,”
“असं कर,”
“तसं कर,”
पण शेवटी एकच वाक्य ठाम —
“बारामतीला कुठेही दाग लागू देऊ नकोस.”
ती शिकवण आमच्या मनावर नाही,
आत्म्यावर कोरली गेली.
आज महाराष्ट्रभर आक्रोश आहे.
पक्ष, विरोध, मतभेद —
सगळे विसरून
लोक फक्त एकच म्हणतायत —
“दादा गेले.”
आमच्यासाठी तुम्ही गेले नाहीत, दादा.
तुम्ही आमच्यातच आहात.
प्रत्येक रस्त्यात,
प्रत्येक निर्णयात,
प्रत्येक सकाळी चार वाजता उठणाऱ्या कार्यकर्त्यात,
प्रत्येक वेळ पाळणाऱ्या घड्याळात.
पण तरीही…
मन मान्य करत नाही.
आज बारामतीचं अस्तित्व हरवल्यासारखं वाटतंय.
आज दरारा नाहीसा झाल्यासारखा वाटतोय.
आज पाठीवरचा हात उठून गेल्यासारखा वाटतोय.
दादा,
आम्हाला पोरकं करून गेलात.
पण तुमच्या आठवणी
कधीच आम्हाला एकटं पडू देणार नाहीत.
आजही आम्ही म्हणतो —
“दादा, अजून थांबा ना…”
— एक पोरका बारामतीकर
भावपूर्ण श्रद्धांजली दादा……
